Wandelfestivals

Vanessa Harriss is nooit lang zonder haar veel gedragen wandelschoenen. Ze vertelt enthousiast over de “pure, spontane, pretentieloze betovering” van een Iers wandelfestival.

Wandelvakanties; jawel. Begeleide wandelingen; zeker. Zelfs een kaart op zijn kop houden en gefronst naar de hemel kijken; ook gedaan. Bovenstaande is allemaal bekend terrein voor mij. Maar wandelfestivals (een lang weekend wandelen en praten met plaatselijke bewoners en medewandelaars, gevolgd door een avond in de pub met die nieuwe vrienden)? Dat was nieuw voor mij en mijn wandelschoenen. Bij de gedachte eraan haalde ik meteen mijn schoenen uit het vet.

Een festival voor alle niveaus
Een wandelfestival past perfect bij Ierland. De natuur is namelijk ruig en ongerept genoeg om de wandelaar te bekoren, maar tegelijkertijd is het lopen niet te inspannend, zodat je gewoon met elkaar kunt praten tijdens de wandeling. Kletsen met vreemden is in Ierland een nationale hobby en de hele wereld is jaloers op de Ierse pubs. Ook al is het een logische ontwikkeling, het concept van een wandelfestival bestaat in Ierland nog geen 20 jaar. Maar het aantal wandelfestivals is enorm gegroeid. Er zijn nu 30 tot 40 wandelfestivals verspreid over het hele eiland. Ze variëren in grootte maar bieden allerlei mogelijkheden voor elk conditieniveau.

Hoe het idee is ontstaan

Het oudste en grootste is het Ballyhoura International Festival, dat plaatsvindt in Kilfinane in county Limerick. Volgens Jim Flynn, van de Ballyhoura Bears Walking Club, is het idee ontstaan na een wandeling in 1994 die de aftocht volgde van de Gaelic Lord O'Sullivan Beare toen hij in 1602 door Ballyhoura trok. "Plaatselijke wandelaars nodigden andere wandelclubs uit en zo is het idee van een wandelfestival geboren. Nu vindt het plaats tijdens het bank holiday weekend in mei en komen er bezoekers op af uit de hele wereld. Dit jaar hadden we zes- tot zevenhonderd wandelaars uit 26 landen," verzucht Jim Flynn met een vleugje trots.

Grote fans
Christopher Somerville, schrijver en correspondent voor de Britse krant The Times, is een enorme fan van het festival. Hij noemde het: "een van de pronkstukken van de Ierse wandelcultuur," en hij roemde de Ballyhoura Bears om hun: "welverdiende reputatie voor het succesvol combineren van hiken met craic (typisch Iers plezier) met een supergeslaagd resultaat." Blijkbaar doen ze het echt goed: "Ik denk dat de helft van de deelnemers al eerder meedeed aan het festival," glimlacht Jim.

Een speciaal festival

Een heel ander terrein voor mijn wandelschoenen is het Mourne International Walking Festival in juni. Hierbij moet je denken aan lange wandelingen, via een hooggelegen route door de bergen en via laaggelegen veen. Het soort landschap "dat prachtig is te voet omdat je het dan echt goed in je opneemt. Vanuit een auto zie je het maar half," zegt Bernie Bogue van de Cooneen Ramblers in oostelijk Fermanagh. Ian Reid uit Cardiff banjert al vijf jaar op het festival rond en vertelt: "gedeeltelijk is het de pracht van de Mournes en de tijd van het jaar waardoor het zo speciaal is. Maar ook zijn het de andere wandelaars. Ik geef het festival een dikke 10 voor kameraadschap en plezier."

De schoonheid van West-Cork

De West-Cork versie rondom Baltimore verkondigt zichzelf als het Walking Talking Festival, en ook dit heeft grote fans... zelfs uit de andere kant van de wereld: Richard Tulloch schrijft in de Sydney Morning Herald dat zijn gids hem vermaakte met "verhalen die soms grappig maar vaak ook dramatisch waren en die onlosmakelijk verbonden zijn met dit landschap." Toen er gepauzeerd werd bij een boerderij voor wat huisgemaakt ijs begon de oude boer "plotseling uit volle borst een lied te zingen over de hongersnood. Pure, spontane, pretentieloze betovering!"

Klinkt eigenlijk precies goed. Dus, waar zijn mijn wandelschoenen?