Giant’s Causeway fotograferen

Giant's Causeway, County Antrim
Giant's Causeway, County Antrim

Er is op aarde slechts een handvol echt buitengewone landschappen; het soort plaatsen waar de ansichtkaarten zelf ook graag op vakantie zouden gaan. Een hiervan is Giant’s Causeway in Noord-Ierland

Toen TripAdvisor in 2012 een lijst opmaakte van de 10 Meest Dramatische Landschappen, hield Giant’s Causeway stand tussen dorre woestijnen en zoutvlakten.

Op het moment dat je de 40.000 zeshoekige basaltzuilen ziet die in de zee wegglijden als donkere stenen trappen in kolkende woeste golven, valt je mond open van verbazing. Je wilt de natuur een high-five geven, je oude geologieleraar opbellen om te zeggen: “U had gelijk, rotsen kunnen wel degelijk magnifiek zijn!” en wilt je camera tevoorschijn halen — en alles tegelijkertijd.

Niet zo snel. Er zijn handigheidjes om deze visuele pracht via de lens vast te leggen. Wij vroegen de experts hoe je dit moet doen.

Chris Hill is een bekroonde landschapsfotograaf die de Causeway tot een van zijn favoriete onderwerpen rekent. Zijn geheim om de nevelige magie in zijn foto hierboven vast te leggen, is wachten op de zonsondergang.

“De Causeway ziet er altijd op zijn mooist uit gedurende de laatste twee uur zon. In de lente en herfst komt de zon van de zijkant en geeft ze de zuilen een mooie gouden kleur. Wanneer de zee woelig is, zorgt dat altijd voor een betere foto.”

Maar hoe zit het dan met die beruchte stormachtige hemel boven Ierland, die zo snel van kleur verandert?

 Giant’s Causeway

Simon Brown, meester in landschapsfotografie uit county Down, is gewend aan deze omstandigheden en adviseert om er gebruik van te maken.

“Laat je niet afschrikken door een grauwe hemel,” zegt hij. “Het kan sfeer aan een foto verlenen.” Voor het gladde golfeffect in bovenstaande foto gebruikte hij “een lange belichtingstijd om de beweging van de golven vast te leggen”.

Alle professionals zijn het erover eens dat geduld niet alleen een deugd is, maar ook een noodzaak in de landschapsfotografie.

Chris Hill heeft het gelukkig in overvloed.

Giant’s Causeway 

“Het klopt dat ik 30 jaar gewacht heb om deze foto te nemen,” zegt hij over zijn briljante enscenering van de basaltzuilen van de Causeway, bedekt met een laag sneeuw.

En dan hebben we het nog niet over de reismoeilijkheden die winterweer met zich meebrengt: “Het is geen eenvoudige plaats om te bereiken in de sneeuw – en al helemaal niet wanneer je op 60 mijlen afstand woont.“ Maar als je eenmaal geduld hebt, heb je niets meer nodig dan warme kleding, goed schoeisel en een driepoot.

De grootste uitdaging voor professionals is het feit dat een plaats als de Causeway reeds honderdduizenden malen eerder werd gefotografeerd.

Giant’s Causeway 

Toen Brian Morrison zijn meest recente opdracht voor de Causeway kreeg, wist hij dat het lastig zou zijn om een perspectief te vinden dat nog niet eerder gebruikt was. Zijn oplossing was eenvoudig: mensen in de foto plaatsen.

“Ik wou mensen tonen bij het verkennen van de stenen,” legt hij uit.

“De zon stond laag aan de einder, ongeveer een half uur vóór ondergang, dus besloot ik met een silhouet te werken. Dit betekende dat ik de belichting van het licht op de stenen kon behouden en ondertussen interessante vormen kon krijgen met de mensen op de voorgrond en kliffen in de verte”.

Met een breedhoeklens, een polarisatiefilter om het contrast te verbeteren en ISO ingesteld op 100 (maximale kwaliteit) gebruikte hij een snelle sluiter om de figuren vast te leggen die door de zon heen liepen. Het resultaat is een treffende nieuwe manier om de Causeway te zien; een foto waarbij je het idee krijgt, dat je er zelf staat.  

Als je dus iets van de professionals opsteekt, dan is het dat je je eigen invalshoek moet vinden wanneer je een plaats vast wilt leggen die zo beroemd en fotogeniek is. Vervolgens komt het alleen op donkere luchten en een driepoot aan, nietwaar?