Toen TripAdvisor in 2012 een lijst opmaakte van de 10 Meest Dramatische Landschappen, hield Giant’s Causeway stand tussen epische woestijnen en zoutvlakten.
Zodra het oog op de 40.000 zeshoekige basaltzuilen valt die in de zee verglijden als donkere stenen trappen in kolkende woeste baren, valt de mond open van verbazing. Je zult de natuur de vijf willen geven, je oude geologieleraar opbellen om te zeggen: “U had gelijk, rotsen kunnen wel degelijk magnifiek zijn!” en je camera tevoorschijn halen — en wel allemaal tezelfdertijd.
Niet zo snel. Er bestaan trucjes om de visuele luister middels de lens vast te leggen. Wij vroegen de expert hoe we dit correct doen.
“De Causeway ziet er steeds het best uit gedurende de laatste twee uur zon. In de lente en herfst komt ze van de zijkant en geeft de zuilen een mooie gouden kleur. Wanneer de zee woelig is, zorgt dat steeds voor een betere foto.”
Maar wat dan met het notoir stormachtige zwerk boven Ierland, dat sneller van kleur pleegt te verschieten dan die ringen die iemands stemming verraden?
Simon Brown, landschapsmeester uit county Down, is deze omstandigheden goed gewend en adviseert ze te gebruiken.
“Laat een grauw uitspansel geen afschrikking zijn,” zegt hij. “Het kan sfeer aan een kiekje verlenen.” Voor het gladde golfeffect in bovenstaande foto bestond zijn truc erin, “een lange belichtingstijd te gebruiken om de beweging van de golven vast te leggen”.
Alle professionals zijn het erover eens dat geduld niet enkel een deugd is, maar ook een noodzaak in de landschapsfotografie.
Chris Hill heeft het gelukkig in overvloed.
“Het klopt dat ik 30 jaar gewacht heb om deze foto te nemen,” zegt hij over zijn briljante enscenering van de basaltzuilen van de Causeway, bedekt met een laag sneeuw.
En dan hebben we het nog niet over de reismoeilijkheden die winterweer met zich meebrengt: “Het is geen eenvoudige plaats om te bereiken in de sneeuw – en al helemaal niet wanneer je op 60 mijlen afstand woont.“ Maar als je eenmaal geduld hebt, heb je niets meer nodig dan warme kleding, goed schoeisel en een driepikkel.
De grootste uitdaging voor professionals is het feit dat een plaats als de Causeway reeds honderdduizenden malen voorheen werd gefotografeerd.
Toen Brian Morrison zijn recentste opdracht voor de Causeway kreeg, wist hij dat het lastig zou zijn, een hoek te vinden die nog niet eerder gezien was. Zijn oplossing was eenvoudig: mensen in de foto plaatsen.
“Ik wou mensen tonen bij het verkennen van de stenen,” legt hij uit.
“De zon stond laag aan de einder, ongeveer een halfuur vóór ondergang, dus besloot ik met een silhouet te werken. Dit betekende dat ik de belichting van het licht op de stenen kon behouden en ondertussen interessante vormen verkrijgen met de mensen op het voorplan en kapen in de verte”.
Met een breedhoeklens, een polarisatiefilter om het contrast te verbeteren en ISO ingesteld op 100 (maximale kwaliteit) gebruikte hij een snelle sluiter om de figuren vast te leggen die langs de zon heen scheerden. Het resultaat is een treffende nieuwe manier om de Causeway te zien; en die het mogelijk maakt om je in te beelden dat je er zelf staat.
Als je dus iets van de professionals opsteekt, dan is het dat je je eigen invalshoek moet vinden wanneer je een plaats vast wilt leggen die zo beroemd en fotogeniek is. Vervolgens komt het alleen op donkere hemelen en een driepikkel aan, nietwaar?