De touwbrug Carrick-a-Rede

Carrick-a-Rede rope bridge, County Antrim
Carrick-a-Rede rope bridge, County Antrim

“Doodsbang! Maar zeg dat maar niet tegen mijn team.” Maak kennis met Caroline Redmond, locatiemanager van de Carrick-a-Rede-touwbrug in county Antrim

Het bovenstaande citaat is het eerlijke antwoord op de vraag hoe Caroline zich voelde toen ze de eerste keer de brug overstak naar Carrick (steen in het Iers), het eiland waar de brug zijn naam aan ontleende. In alle eerlijkheid; ze was toen pas zeven.

Maar ze werd haar zenuwen de baas en stak de brug over, die 30 meter boven de rotskust van Noord-Antrim hangt te bungelen.

Want bungelen, dat doet ie. Net als wiebelen. Maar geen zorgen, de brug is volledig veilig. “De hele dag op de brug werken, maakt korte metten met je angst," vertelt Caroline. “Hij is ERG goed gemaakt.”

Een oversteek van de Carrick-a-rede lijkt misschien niet zo indrukwekkend. Hij is per slot van rekening maar 20 meter lang. Maar vraag het maar eens aan iemand die het gedaan heeft. Dan wordt al snel duidelijk dat het een ervaring is die je nooit meer vergeet.

“Het ging prima, zolang ik maar niet naar beneden keek,” zegt Emily Alexander die de brug in 2012 overstak. “Als je er eenmaal op staat, geeft dat een geweldig gevoel, ook al zijn de eerste stappen wel eng. Maar ontzettend leuk, een echte kick. Ik zou het zo weer doen.”

Visverhalen

Anja heeft gelijk: de brug, de kliffen, de zee en het eiland zijn inderdaad prachtig. Maar wat doet die kleine touwbrug daar überhaupt?

“Al meer dan 250 jaar hebben vissers hier een brug gehad,” legt Caroline uit. “Daardoor konden ze bij de beste plek komen om migrerende zalm te vangen. Na een aantal jaar in de diepe oceanen van het noorden, zwemmen de zalmen huiswaarts naar de rivieren aan de noordkust, waar zij zijn geboren. Carrick-a-Rede ligt op hun westelijke trekroute.”

In 2002 stopten de vissers hier met hun werk omdat de zalm wisselde van migratieroute. Vandaag is er van hun verleden een geïsoleerde witte cottage over aan de overkant op Carrick, op een uitgesproken wankele plek.

“Dat is waar de vissers werkten,” licht Caroline toe. “Met een nieuw project gaan we herstellen hoe het hier was toen de laatste vissers in 2002 vertrokken. Er is een verzameling foto's, herinneringen en voorwerpen van plaatselijke bewoners, en daarmee een geweldige bron aan informatie over de brug gedurende zijn lange geschiedenis.”

Sirenes en postzegels

Met 250.000 bezoekers in 2011 lijkt die lange geschiedenis alleen maar langer te worden. En rijker. De brug is afgebeeld op postzegels, verwelkomde in 2012 de olympische fakkel en was te zien als finalist in fotowedstrijden van de National Geographic.

In een commentaar onder de foto speelt de fotograaf, Vinay Amlani, in op de intrige: “Als je goed luistert, kun je de sirenes horen zingen.”

Eén brug, 250 jaar, een olympische fakkel en misschien zelfs wel een paar mysterieuze sirenes daar heb je vast wel wat zenuwen voor over.

Bekijk de beste aanbiedingen naar Noord-Ierland hier.