Het vergeten dorp van de Titanic

Gebouwd in Belfast en gedokt in Cobh – Ierland herinnert zich de Titanic levendig. In een klein dorp in Mayo denkt men met pijn in het hart aan het 'schip der dromen'

De berg Nephin in het midden van county Mayo is een woesteling van de natuur. Hij ligt daar als een knorrige oude man, honkvast tot in de eeuwigheid, zijn middel uitgehold door een historische meteorietinslag en zijn top bespikkeld met pluizige wolken. Vanaf kilometers in de omtrek, zelfs vanaf het water van Lough Conn, zie je wel een bult of hobbel van de Nephin. In het piepkleine dorp Lahardane kun je er niet omheen.

Naar Queenstown

Op een dag in april 1912 lag Nephin bedekt onder een laagje sneeuw. De inwoners van Lahardane wensten vurig dat het echt lente werd; de winter had al te lang huisgehouden. Terwijl de dorpsbewoners samenkropen in hun keukens en het smeulende vuur opstookten, begonnen 14 van hen aan een reis naar Queenstown (nu Cobh genaamd).

Alle 14 waren ze afkomstig uit de parochie Addergoole, en ze koesterden allemaal een droom die typisch was voor die tijd: een nieuw leven in de nieuwe wereld. Ze hadden nóg iets gemeen: een ticket om mee te varen op de RMS Titanic.

The cemetery at Lahardane
The cemetery at Lahardane

Het is goed voor te stellen dat tijdens hun reis per ponywagen door de Windy Gap in Mayo en de plaats Castlebar, de 14 behalve opwinding over hun vertrek ook steken van angst ervaarden. Zoals Senan Moloney optekent in zijn artikel over de 14 van Addergoole in de Irish Central. "Tegen de tijd dat de zeisen het eerste gras maaiden tijdens de hooioogst van dat jaar, zouden zij bezig zijn hun nieuwe levens op te bouwen in Chicago of een andere bedrijvige stad in de industriële Verenigde Staten."

Maar elf van hen zouden nooit meer een voet aan land zetten. Alleen Delia McDermott, Annie McGowan en Annie Kate Kelly overleefden het zinken van de Titanic.

Een reden om te vertrekken

De geschiedenis van de Ierse emigranten is uitgebreid gedocumenteerd. Hij is zelfs vereeuwigd op Ellis Island waar een standbeeld staat van Annie Moore als een eerbewijs aan alle anderen die voor en na haar kwamen. Net als de 14 vertrok Annie Moore uit Ierland vanuit Queenstown.

Maar waarom verlieten de 14 Ierland? Hoe kwamen zij terecht op de Titanic?

Als voorzitter van de Addergoole Titanic Society weet Mary Rowland dat als geen ander:

"Addergoole is een relatief arm gebied en ligt te midden van grote stukken bogland (veenmoeras), bossen, bergen, rivieren en meren. Er is geen plaatselijke industrie en de bewoners moeten naar andere delen om werk te vinden. Iedereen hier is overbekend met de optie om te emigreren om een professionele carrière op te bouwen, brood op de plank te krijgen en een beter leven te leiden."

Voor elf van hen was dat betere leven niet weggelegd door wat waarschijnlijk de meest ongelofelijke ramp uit de maritieme geschiedenis is.

En ook al is het dit jaar al weer 101 jaar geleden dat de Titanic zonk, in Addergoole blijft een gevoel van verlies bestaan.

Denk je dat een vriend dit artikel interessant vindt? Klik op om te bewaren en delen.

Een constante herinnering

Interessant genoeg, vertelt Mary ons, woont er bijna 101 jaar na dato nog steeds familie van de 14 van Addergoole in deze kleine gemeente in Mayo:

"Er zijn een hoop nazaten, zowel in de parochie Addergoole als in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Veel plaatselijk wonende afstammelingen van de 14 zijn lid van de Addergoole Titanic Society."

In de sombere schaduw van de Nephin vind je het Addergoole Titanic Memorial Park. Het beeld wordt bepaald door een bronzen replica van de boeg van de Titanic met bronzen figuren van de opgewonden passagiers. "Het is een constante herinnering aan deze scheepsramp en het buitengewone verlies voor onze kleine gemeente", zegt Mary. "Niet alleen voor de plaatselijke gemeenschap, maar het houdt de herinnering aan de dierbaren levend voor de nakomelingen."

15 April, 2.20 uur

Ieder jaar op 15 april om tien voor half 3 's nachts, luidt de kerkklok van Lahardane14 keer. Mary legt uit:

"De ceremonie begon in 2002 toen de klok werd geluid in de St. Patrick's Church in Lahardane om de veertien mensen uit de parochie te herdenken. Het begon bescheiden maar gaandeweg werd het een meer gestructureerde en formele herdenking.

De tijd is de 14 van Addergoole niet goed gezind geweest. Maar dankzij mensen als Mary Rowland verstrijkt 15 april nooit meer zonder dat de kerkklokken van Lahardane veertien keer slaan, luid klinkend in de donkere schaduw van de Nephin.

Vakantie-ideeën, nieuws, aanbiedingen… meld je aan voor onze e-zine en wij houden je in contact met Ierland.

Geen resultaten voldeden aan je zoekcriteria

Zoek je een vlucht of overtocht?

Per vliegtuig of boot, vind hier de beste route

Vluchten zoeken
Veerboten zoeken