Harry Potter en de Kliffen

Harry Potter and the Half Blood Prince
Harry Potter and the Half Blood Prince

“Mij zijn heeft zo zijn voordelen.” Perkamentus maakte geen grap toen hij dat zei. Schoolhoofd zijn van Zweinstein brengt nou eenmaal voordelen met zich mee.

Een daarvan is Perkamentus' benijdbare kunde om zichzelf en Harry te 'verschijnselen' naar een weergaloos uitkijkpunt. Het punt in kwestie is gelegen bovenop een reeks kliffen aan de westkust van Ierland.

Harry is op jacht naar gruzielementen. Monstergrote, zwarte klippen rijzen op uit de mist van een donkere zee. Vanachter brillenglazen kijken zijn ogen zo verbijsterd dat het lijkt alsof Harry Hij Die Niet Genoemd Mag Worden heeft gezien. Zijn leven, en dat van Perkamentus, hangt aan een zijden draadje. Wat scènes en decor betreft is dit groots, en hierbij past alleen dit betoverende.

Maar kliffen kom je op ieder eiland tegen. Ze kunnen zelfs met computeranimatie worden gecreëerd. Dus waarom Ierland? Waarom county Clare? Waarom Moher?

Verhevenheid

Katherine Webster, directeur van het bezoekerscentrum van de Klippen van Moher, heeft daar een antwoord op: "Het verschil tussen deze kliffen en andere is hoe hoog en steil ze zijn. En natuurlijk zijn die acht landtongen die in de verte in zee verdwijnen een machtig gezicht."

Naoise Barry, hoofd van de Irish Film Board, is het daarmee eens. "Simpel gezegd zijn ze gewoon uniek," zegt hij. "Dit vind je nergens anders. Kliffen zoals deze op een groot filmdoek, daar raak je als kijker ondersteboven van."

Van 'actie' tot wow

Natuurlijk is het een lange weg van de eerste opname tot aan de vertoning op het witte doek. Stormachtige kliftoppen, beukende golven en een krachtige Atlantische wind in je gezicht zijn imponerend. Maar hoe kun je er nou voor zorgen dat het ook goed overkomt in de bioscoop?

Cameraman en producent Dave Davin legt uit waarom de kliffen er op het doek zo goed uitzien. "De Kliffen van Moher geven de director of photography een schitterend mooi decor op ware grootte. Van boven- of onderaf bekeken door de lens, de beelden zijn spectaculair. Er zijn geen grote groene of blauwe schermen in opnamestudio's nodig waarbij acteurs moeten werken met computer gegeneerde beelden onder begeleiding van de regisseur.

Natuurlijke grootte

En daarin ligt nou precies het geheim: de Kliffen van Moher zijn echt. Bijna dertien kilometer aan echtheid in de breedte. Tweehonderdveertien meter aan echtheid in de hoogte. Een plek die zo echt is dat we die van dichtbij en in levenden lijve kunnen zien en beleven, wanneer we maar willen.

Perkamentus is niet de enige die voordelen geniet.